हामीहरू महिलाहरूले ठूला ठूला कम्पनी महिलाहरूले हाँकेका र व्यावसायिक रुपमा प्रगति गरेका खबरहरू रुचिका साथ पढ्छौँ, सुन्छौँ । त्यस बेला सबैको मनमा आउने एक सोच हो, 'पक्कै पनि त्यहाँ काम गर्ने अधिकांश कर्मचारीहरू महिलाहरू नै होलान् ।'

तर, अध्ययनले त्यस्तो देखाएको छैन । बरु स्वयम् महिला कामदारहरूले आफ्नो हाकिम (बोस) महिला भएको नरुचाउने देखिएको छ । यसरी महिलाहरूले नै महिला बोस मन  नपराउनुको पछाडि केही खास कारणहरू रहेछन् ।

महिला हाकिम भएको हाम्रो समाजका पुरुषहरूलाई मन पर्ने र सहज पाच्य हुने विषय नै भएन । तर, धेरै अध्ययनहरूले देखाएका  छन् जसले भन्छन् कि महिला कर्मचारीहरूले आफ्ना महिला मालिकहरूलाई विरलै मन पराउँछन्। सन् २०१३ मा ग्यलोपले गरेको अध्ययन अनुसार, जब पुरुष र महिलाहरूलाई पुरुष मालिक की महिला भनेर छान्न लगाइयो पुरुषहरू भन्दा धेरै महिलाहरूले नै पुरुष हाकिम होस् भन्ने चाहना राखे ।

सो अध्ययनमा २६ प्रतिशत पुरुषहरूले नै हाकिम होस् भन्ने चाहना राख्दा  यस्तो चाहना राख्ने महिलाहरू ३९ प्रतिशत रहेको पाइयो।

अध्ययनले यो पनि भन्यो कि पुरुष र महिला दुवैले स्वीकार गरे कि पुरुष मालिकहरू अधिक रमाइलो र अन्तरक्रियात्मक हुन्छन् । महिला मालिकहरूले अन्य सहकर्मीहरूसँगको आफ्नो सम्बन्धलाई खुला हुन दिँदैनन् भन्ने गुनासो सुनियो ।

सो क्रममा एक जना महिलाले भनिन् , 'टोलीमा उनी बाहेक म मात्रै अर्को महिला थिएँ, र उनले आफ्नो निराशा ममाथि निकालिन्। मैले सधैँ मेरो काम राम्रोसँग गरेँ, विशेष गरी जब म उनलाई प्रमाणित गर्न चाहन्छु कि म ठूला जिम्मेवारीहरू सम्हाल्न सक्छु।' 'मसँग कम्पनीको लागि धेरै विचारहरू थिए र मैले एउटा कागजात पनि बनाएको छु जुन मैले उनीसँग सेयर गरेँ। एक दिन जब हामी विचार-मन्थन गरिरहेका थियौँ, उनले मलाई भनिन्: "मैले त्यो कागजात कहिल्यै हेरेकी छैन, र स्पष्ट रूपमा, म कहिल्यै हेर्ने पनि छैन।" म छक्क परेँ।

उनले अगाडी भनेकी छिन्, ' मैले पहिले काम गरेको ठाउँमा त्यहाँका प्रबन्धकले मेरो विचारहरू यति धेरै माया गर्थे कि उसले मलाई एक दिनको दिमागी सत्रको लागि आफ्नो कार्यालयमा बोलाउँथे ! उनी कुनै कुरा मन नपरेको भए पनि म निरुत्साहित हुन नपरोस् भनेर थप सोच्न र के गर्न सकिन्छ भनी हेर्न प्रोत्साहन गर्थे ।

पछि मैले मेरो महिला हाकिम भएको अफिस छोडेँ जबकि म मेरा सहकर्मीहरूलाई माया गर्थेँ । त्यो अफिस छोडेँ किनभने उनीसँग काम गर्न गाह्रो थियो। यसले मलाई असाध्यै दुःखी बनायो।

दोस्रो प्रतिक्रिया अझै रोचक छ :

यो मेरो पहिलो काम थियो र मैले सधैँ चाँदीका गहनासहितको भारतीय पोसाक लगाउने गर्थे । त्यो मेरो लुक थियो र म यसरी नै काम गर्न जान्छु। तर मेरो महिला हाकिमले मेरो अनुहारमा हेरेर टोलीका अन्य सदस्यहरूको अगाडि मेरो ठट्टा गर्थिन् । उनी  मेरो काम नहेरी अस्वीकार गर्थिन् । तीन  महिना पछि मैले पश्चिमी पोसाक लगाएँ र मेरो ओठमा समेत शृङ्गार काममा जान थालेँ ।

त्यसपछि मैले उसलाई मेरो सबैभन्दा खराब काम हेर्न दिएँ। म  व्यक्तिगत रूपमा मेरो सिद्धान्तको परीक्षण गरिरहेको थिएँ जुन दुर्भाग्यवश सही थियो। त्यो दिन उनले मेरो कामको प्रशंसा गरिन् र मलाई फेन्सी रेस्टुरेन्टमा साप्ताहिक खाजामा पनि समावेश गरिन्।

तेस्रो प्रतिक्रिया झन् गज्जबको छ :

मेरो अन्तिम मालिक एउटी महिला थिइन् र उनी आफ्नो काममा पनि धेरै राम्रो थिइन् तर कफी ब्रेकको समयमा अफिसको गफमा मसाला थप्ने उनको बानी अति विषाक्त थियो। उनले हाम्रो टोलीबाट केही साँच्चिकै असल र वफादार कर्मचारीहरूलाई पनि बाहिर निकालिन् किनभने उनीहरू स्वयम्  उनीभन्दा दक्ष थिए।